17.

Leżała na schodach wygięta jak dziecko po drastycznych torturach doktora Mengele. Chude ciało ciężkie od bezwstydu chwytało za serce tylko mnie. Przechodzący tłum to jeden rytm miasta, chlusnął bełtem i papierosowym dymem niedaleko kościoła garnizonowego. Prosto na nią i jej pokaleczone kolana. Eskimosi mają tak skośne oczy, by chować łzy w tą osobliwą kieszeń. Jeden z nich stał z harpunem i pokazywał, żeby nabić ją wyżej. Poleciała, wysoko aż zapadał śnieg, zaszumiał wiatr. Miała na imię Maria. Na rękach bransoletek dziesięć. Nie płacz.